Trek

Steeds maar honger hebben. Nou ja, geen honger (dat hebben de kindjes in Afrika zei mijn moeder vroeger), maar trek. Lekkere trek. En dus halen we bij de boodschappen kaasjes in huis, en toastjes, en worst en hummus. Van die delicatessen die je eigenlijk alleen maar zou moeten halen bij een verjaardagsfeestje. Maar wij halen ze wekelijks, want tja… die lekkere trek. Op Bonaire had ik dat nooit, al scheelt het wellicht dat ze daar ook maar weinig lekkere dingen hadden in de supermarkt. En als ze er al waren, waren ze ook gelijk duur.
Zo kan ik hier gemakkelijk in mijn eentje een Mona-toetje veroberen. Twee voor maar EUR1,50. Mijn hemel. Op Bonaire kreeg ik er hooguit eentje met Moederdag, zo duur als een bos bloemen is een Mona-toetje daar, 5 dollar bijna.

Maar het begint te tonen, die lekkere trek. Inmiddels zitten er een paar kilo bij. Nu scheelt het weer dat met die koude dagen in Nederland, ik vele lagen kleren over elkaar draag. Dan toont het niet zo hé, die gewichtstoename.
Hemd, t-shirt, slobbertrui, vest en dan nog eens een dikke winterjas eroverheen.
Aangekomen? Ik? Welnee, lijkt alleen maar zo met al die dikke kleren.

De pepernoten liggen ondertussen wel te verschimmelen in de kast na het vertrek van Sinterklaas, die smaken niet meer. Maar met de kerstdagen in aantocht ligt er nog meer lekkers in de winkel, zoveel keuze.

Teveel keuze had ik ook met de kerstspullen op onze zolder.
Zeven jaren waren ze op de zolder blijven staan. Ze pasten niet meer in de container destijds. Hebben we ze gemist? Welnee. In totaal waren het zes dozen met kerstspullen. Zes!! Met in totaal vijf beelden van kerstmannen, vele doosjes met kerstballen, waarvan een aantal gesneuveld, 6 kerstkransen met kerstman of sneeuwpop erop enzovoort enzovoort. Hoe verzin je het? What was I thinking meer dan 7 jaar geleden? En wat ben ik blij dat het niet mee was naar Bonaire.

Kapotte dingen heb ik weggegooid en een andere doos vulde ik tot de nok toe met kerstspullen voor de oudste om mee naar school te nemen.

Met de rest van de kerstversieringen ging ik aan de slag om de kerstboom te versieren. Bij het willen plaatsen van de piek bleek er bij die grote verzameling kerstspullen echter één ding te missen. De piek…

 

 

 

 

Zuiderlijke kou

Gedurende de dag schrijf ik de meest geweldige blogs. In mijn hoofd wel te verstaan, want eenmaal achter de laptop weet ik niet meer waar ik het allemaal over wil hebben.

Gisteren had ik voor het eerst sinds 15 jaar een sollicitatiegesprek. In het gesprek werd gevraagd waarom ik 15 jaar geleden had gesolliciteerd bij de thuiszorg als managementassistente. En het bracht mij in gedachten terug naar mijn emigratie toen van het hoge noorden, Delfzijl, naar Roosendaal in het zuiden. Emigratie, inderdaad.. ook al was het binnen onze vaderlandse grenzen. Want wat kreeg ik een cultuurshock. Wat nou gastvrij zuiden? De mensen die ik tegen kwam waren allemaal stug en door hun dialect, wat ook nog eens binnensmonds werd gesproken, kon ik ze amper verstaan. Man was in die tijd regelmatig op reis en de muren vlogen letterlijk op mij af.
Nadat we een hond namen en ik daarmee wandelingen maakte, ging het contact maken gemakkelijker. Gaandeweg ging ik de mensen ook beter verstaan, behalve onze buurman van destijds, maar dat kon ook te maken hebben met de vele jenevertjes die hij achterover sloeg. Ik raakte zowaar ingeburgerd en probeerde zelfs carnaval mee te vieren in Bergen op Zoom. Maar de kou, een hoedje met vitrage ervoor en het vele alcoholgebruik, als nuchtere Noordeling is het simpelweg niet aan mij besteed.

Over de kou gesproken, al een paar nachten heeft het gevroren. De kinderen vinden het ontzettend spannend. Als ze op de fiets naar school vertrekken, strekken ze hun hand uit en voelen voorzichtig aan de autoruit, om het ijs te voelen.
Na de eerste nachtvorst realiseerde ik mij dat we totaal onvoorbereid zijn op vorst. We hebben niet eens een ruitenkrabber, of ruitenontdooier. Na wat rondgezocht te hebben op internet, vond ik een alternatief. Het plaatsen van een laken op de voorruit zou helpen tegen bevriezing. De volgende ochtend keek ik gelijk of het geholpen had, om een compleet natgeregend laken te vinden. In plaats van vriezen had het alleen maar hard geregend.
Op het weer in Nederland is simpelweg geen peil te trekken.

Regelmatig krijgen we de vraag of we Bonaire missen. Op dit moment nog niet. Misschien is het omdat zowel Man als ik niet honkvast zijn. Ik voel mij geen Delfzijlster, Roosendaals, Bonairiaans, Nederlands. Als we met ons gezin zijn voelen we ons thuis. Van elke situatie moet je het beste maken. In de lange avonden gaat er bij ons hout in de allesbrander en kijken we een film. Het belangrijkste, waar je ook bent, is of je happy bent met jezelf.

Voor mij was de verhuizing van Nederland naar Bonaire een minder grote overgang dan van Delfzijl naar Roosendaal, want ik wist al dat je dingen de tijd moet geven. Maakt dat het gemakkelijker? Nee, dat niet, want op Bonaire heb ik na een paar maanden even een dag flink gehuild, was het helemaal beu en wilde terug naar Nederland. Belangrijkste is om dat gevoel toe te laten en jezelf vervolgens weer een schop onder de kont te geven om er wat van te maken. Het biedt weer nieuwe mogelijkheden. Voor de kinderen is dit nu bijvoorbeeld het uitzoeken uit welk land een auto komt. Al die onbekende kentekenplaten, uit Polen, Roemenië, Spanje, ze vinden ze allemaal fantastisch.

De hond vindt het ook allemaal prima, of zou ze toch stiekem bij de allesbrander dromen van het achter de leguanen aan zitten?

Financieën

Mijn mond doet pijn. Gisteren ben ik naar de mondhygiëniste geweest die mijn gebit grondig onder handen heeft genomen. Ze zuchtte diep tijdens de behandeling en het werd een compleet bloedblad. Mijn tanden zaten onder het bloed, ik leek wel Graaf Dracula. Ik kreeg borsteltjes mee en de waarschuwing dat als ik niet goed voor mijn tandvlees ga zorgen ik, binnen een aantal jaren, wiebelende tanden en kiezen zal krijgen. Over drie maanden moet ik weer terugkomen.

Vooraf aan het bezoek kreeg ik een offerte voor de afspraak, EUR140,=. Dat hakt er letterlijk en figuurlijk in. Nu heb ik een tandartsverzekering afgesloten, die dit gelukkig vergoedt, want anders is het bijna niet te betalen.

Mijn zorg- en tandartsverzekering lopen bij Besured, een studentenverzekering. Ik ben al jaren geen student meer maar ook als je geen student bent kun je deze verzekering afsluiten. Voor mij kwam deze als voordeligste uit de bus. Het loont in elk geval om flink te gaan googlen om een goede en goedkope zorgverzekering te vinden. Acceptatie is altijd pas na inschrijving in de gemeente, waardoor ik een paar dagen onverzekerd rondliep.

Bij ons vliegt het geld van de bankrekening.
De kinderen hebben dit niet door. Elke week komt weer de vraag: ‘Wat voor leuke dingen gaan we doen in het weekend? Zullen we naar Blijdorp? Zullen we naar Naturalis? Zullen we… enz enz’
Op Bonaire was het antwoord simpel, we hadden de keuze uit het strand, of naar het strand of anders naar het strand. Afgewisseld met een rondje toeren over het eiland. Zelfs een tropisch paradijs was niet meer bijzonder op een gegeven moment voor de kinderen. Toch genoten ze zeker elke keer van het snorkelen.
Maar terug naar Nederland.. vorig week zondag namen we ze mee naar de indoor kartbaan. Anderhalf uur verder hadden ze elk twee keer een kwartier geracet en waren we EUR 62,= lichter. In Nederland zijn genoeg leuke dingen te doen maar even ‘iets leuks’ doen is lang niet altijd goedkoop.

Elke maand maak ik een begroting van inkomsten en uitgaven en meestal na een week al moet ik hem weer aanpassen. Rekeningen blijven binnen vallen, vorige week kregen we net voor het weekend nog een rekening binnen van de Belastingsamenwerking. Of we een paar honderd euro willen betalen voor rioolheffing en afvalstoffenheffing. En zo is er tot nu toe elke maand wel iets. Een nieuwe Cv-ketel omdat het zeer dubieus was of de oude het nog wel zou volhouden in de winter of een nota van een elektricien omdat we na het plaatsen van een lamp zonder stroom zaten.

Kijkend naar onze begroting zag ik ook een aantal zaken die beslist goedkoper moeten kunnen, zoals onze inboedel/opstalverzekering. Net aangekomen in Nederland twee maanden geleden, wilden we alles simpelweg snel en goed geregeld hebben, zonder goed te kijken naar de prijzen.
Nu is het echter de hoogste tijd om alles goed onder de loep te gaan nemen.

 

De weg kwijt

Twee maanden zijn we al terug in het kikkerlandje.
Vandaag plaatste de jongste zijn handen op mijn wangen: ‘mama, je wordt bleek!’

Mijn glanzend bruin kleurtje verdwijnt, net als de krullen in mijn haar.
De zon verbleekt ook steeds meer. Sommige dagen zijn grauw en grijs waardoor het licht in huis aan moet.
De klok is dan ook nog eens afgelopen weekend een uur terug gezet.
Oudste keek gisteravond om 6 uur uit het raam en was ervan overtuigd dat het al echt laat in de avond moest zijn omdat het zo donker was.
Ik heb moeite om uit bed te komen, ik mis de energie die het zonlicht geeft.
Als de zon even schijnt denken de kinderen dat het heerlijk warm is en willen zonder jas naar buiten. Totdat de kou ze met open armen begroet.
We moeten allemaal aan het nieuwe ritme wennen.
Op Bonaire bracht Man de kinderen naar school, tussen de middag lunchten we als gezin samen en eind van de middag kwam Man thuis, zodat we soms nog met zijn allen konden zwemmen.

Dat gaat niet meer, het is weer een heel ander leven. Man gaat in alle vroegte op zijn fiets naar het station om naar zijn werk te gaan en komt pas in de avond weer thuis. Ik ben hele dagen thuis. Een paar weken geleden verstuurde ik mijn eerste sollicitatiebrief. Naïef dacht ik dat ik op zijn minst toch wel uitgenodigd zou worden, maar een afwijzing volgde. Meer dan honderd brieven hadden ze ontvangen. Welkom in de werkloze wereld van Nederland.
Vorige week ging ik naar een training in Den Haag, georganiseerd door het Ministerie van Buitenlandse zaken, speciaal voor partners van uitgezonden ambtenaren: ‘Aan het werk in Nederland’. Ik vulde de job opportunity analysis in waarbij gelijk al de negatieve punten naar voren kwamen. Niet wonend in de Randstad, maar 3 dagen in de week willen werken, geen netwerk. Slik…
De lay-out van mijn CV bleek ook nog uit het stenen tijdperk te komen. Tegenwoordig moet het fancy, opvallend zijn.

Op het treinstation van Den Haag werd ik gek van de controlepoortjes die continu piepten, de honderden mensen die doelgericht alle kanten opliepen, op hun hakjes of gekleurde schoenen, koffiebekers in hun handen. Tussen al die vele gezichten geen bekenden. Hoe anders is dat op Bonaire, waar je, waar je ook komt, altijd wel iemand ziet die je kent, op het strand, vliegveld, in de supermarkt, benzinestation. Soms zelfs meerdere keren per dag. Een klein eiland, kleine wereld.
Ik voel me nu als Gulliver die in het land van de reuzen is beland.
In de ochtend toen ik in de auto naar het treinstation van Roosendaal reed in het donker, raakte ik volledig gedesoriënteerd op een route die ik zo goed zou moeten kennen. Uit wanhoop deed ik uiteindelijk de routeplanner aan en belandde vervolgens op een weg die helemaal open was gebroken. Huilend en vloekend keerde ik de auto in het zand, hopend dat ik niks zou raken en kwam wonder boven wonder uiteindelijk op de weg naar het station.
Het kenmerkt mijn integratie in Nederland,  af en toe zal ik zeker de weg kwijt raken,  huilen en vloeken, maar uiteindelijk hopelijk mijn weg hier weer vinden.

In de trein terug naar Roosendaal riep de conducteur om: ‘Voor Mindfullness nodigen wij u uit in coupé 2’.
Een vreemde wereld, dat Nederland.

NB: graag nodig ik jullie uit om mijn Facebookpagina te liken: Backtobase.blog
Op de pagina hou ik mijn/onze (dagelijkse) belevenissen bij

 

Treinen

Buiten adem stap ik de trein in. De kinderen waren al vooruit gerend en ik hobbelend erachter aan, met een zware, zwarte trolley zwaaiend, ondertussen mensen ontwijkend. Hijgend, puffend. Ik gilde ze steeds toe ‘wacht op mij, stap niet in de trein! Niet zonder mij!’ Even zie ik ze niet meer in de mensenmassa en vrees dat ze niet geluisterd hebben. Maar wonderwel staan ze bij de trein op mij te wachten.
We staan er goed en wel in en de deuren sluiten, het fluitje gaat. De trein is overvol. Ik weet nog net een plekje te bemachtigen. Voor de jongste is er geen plek meer en die gaat op mijn schoot zitten. De oudste zit een paar plekken voor ons rustig zijn Donald Duck te lezen. De dames naast en tegenover mij zijn druk bezig op hun laptop een huis aan het ontwerpen.
Zweet druipt van mijn voorhoofd. Mijn nek, armen, alles jeukt. Het is een uitzonderlijk warme najaarsdag voor Nederlandse begrippen, door een orkaan die richting Ierland gaat. De dag daarvoor, toen we vertrokken had ik daar nog geen idee van en had mijn winterjas meegenomen.
Ik hijg nog na en mijn hart gaat tekeer, zich zwaar mishandeld voelend.

We hebben meegedaan aan de NS perron hardloopwedstrijd. Die vindt soms zomaar spontaan plaats.
Op het reisschema van de NS stond onze treinreis zo mooi uitgestippeld. We zouden precies 4 uur en 33 minuten onderweg zijn vanaf Delfzijl naar Roosendaal, met 4 keer overstappen, in Groningen, Zwolle, Rotterdam en als laatste Breda.

Drie keer ging het overstappen prima, de derde keer hadden we zelfs meer overstaptijd dan gepland, door een remstoring. Maar hierdoor liep de vierde overstap bijna helemaal mis. De oorspronkelijke negen minuten veranderde in 0 minuten. Bij het bereiken van het station riep de conducteur vrolijk ‘de trein naar Breda vertrekt over 1 minuut, als u zich haast kunt u hem nog halen’. Sissend openden de deuren zich. Het startsein voor de hardloopwedstrijd. Rennend het perron over, de trap af, onder de tunnel door, trap op en het perron weer over.

We zijn een weekend naar mijn moeder geweest in Delfzijl. Voor de eerste keer dat we weer in Nederland zijn met de trein, omdat ik het nog niet aandurf om met de auto te gaan. Je zou denken dat met de trein een relaxte reis is. Je hoeft niet op de weg te letten, alleen maar zitten. En inderdaad, het is prachtig om het Nederlandse landschap aan je voorbij te zien glijden. Maar verder had ik alleen maar stress. Stress over het overstappen (waar is het perron, hebben we genoeg tijd?), het letten op de kinderen (neeeee, niet zo dicht bij het spoor, ga wat verder naar achteren, zo ja, inderdaad, neeeee, ga verder terug), stress om…. alles eigenlijk.

Bij thuiskomst besluit ik om rijles te gaan nemen. Het is tijd om mijn angst voor de snelweg te overwinnen.

 

De wittebroodsweken voorbij

Ruim een maand zijn we in Nederland. De ‘wittebroodsweken’ zoals iemand ze noemde, zijn voorbij. Man is vorige week maandag begonnen met werken. Elke dag op zijn oude fiets naar het station en van daaruit met de trein verder. Hij is al een keer natgeregend en ook heeft zijn fiets het te verduren van het dagelijkse gooi-en smijtwerk van mensen met hun fietsen. In 1 week heeft hij meer te lijden gehad dan zeven jaar in opslag bij de buren. Na een dag ratelde het wiel al. Een nieuwe, dure fiets heeft hier totaal geen zin.

De jongens springen ook elke dag vrolijk op hun fiets om naar school te gaan. Is er geen school, dan gaan ze minimaal een rondje rijden. Een poosje geleden las ik van een onderzoek van Unicef dat ‘Nederlandse kinderen de gelukkigste kinderen van de wereld zijn’. Kinderen hebben hier veel vrijheid en keuzemogelijkheden. Ze pakken hun fiets en kunnen overal naartoe. Veel is binnen loop-en fietsafstand waardoor ze zelfstandig op pad kunnen. Ook zijn er zoveel vrijtijds mogelijkheden, zo kan Oudste zijn hart ophalen bij een Theaterschool, is er Snuffelsport, waarbij ze van allerlei sporten kunnen proberen en cabaret/toneel voorstellingen.

Ik moet toegeven dat ik zelf nog huiverig ben voor die vrijheid. Ik hoef maar een ambulance te horen en ik krijg al een beeld voor ogen dat ze aangereden zijn of minimaal gevallen zijn. Op Bonaire brachten we ze altijd overal heen en haalden ze weer op. Zelf fietsen was daar erg gevaarlijk. Het autorijden vind ik hier zelf nog verschrikkelijk, in elk geval op de snelweg. Op Bonaire is de maximumsnelheid 60 km per uur en is er geen snelweg. Wel gekken die je op de meest gevaarlijke plekken inhalen.

Zelfstandig ging Oudste van 11 begin deze maand met een mapje onder zijn arm de straat in. Het was Kinderpostzegeltijd. De enige tijd waarin kinderarbeid legaal is toegestaan in Nederland en de meeste kinderen het nog leuk vinden ook. Overal in de straat zag je kinderen aanbellen bij huizen. ‘De concurrentie’ noemde Oudste het. Oneerlijke concurrentie zelfs, want ‘ ze wonen niet eens bij ons in de straat’

Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit met kinderpostzegels heb gelopen. Wel weet ik nog dat ik op een middag huizen bij langs ben gegaan met mijn spaarpot, om te collecteren voor de arme mensen in Afrika. De opbrengst bleek zo bar weinig te zijn dat ik maar een klein plantje voor mijzelf kocht, onder het mom dat ik dan in elk geval meehielp met de aarde groen te houden (bij deze nog, sorry buren, het plantje heeft het ook niet lang vol gehouden, ik bleek toen al geen groene vingers te hebben).

De weken voorafgaand aan het Werk van Man waren gevuld met klussen. Als een waar klusteam waren we dagelijks aan de slag. Ik kreeg regelmatig het gevoel dat we bezig waren met een zware operatie, als Man op het trappetje stond en mij vroeg een hamer aan te geven of een schroevendraaier. Daarnaast krikten we ook de aandelenkoers van de Gamma weer regelmatig omhoog. Het is verbazingwekkend hoe snel het geld wegvliegt.

Zijn er nog bijzondere zaken gebeurd?

Jawel, de Belastingdienst incasseerde ineens geld bij ons. Gelijk de Belastingdienst gebeld. ‘Klopt mevrouw, dat is EUR620 aan omzetbelasting en EUR50 aan rente’. Huh, omzetbelasting? Maar we hebben niet eens een bedrijf?!
Natuurlijk werd ik doorverbonden naar een andere afdeling: ‘Goh wat raar, ik zie hier ook geen connectie tussen uw man en het betreffende bedrijf’
‘Kunt u mij misschien de naam van het bedrijf vertellen?’, vroeg ik ze. Maar nee, dat kon weer niet. ‘Ik laat u terugbellen door de afdeling Invorderingen’
Een dag later: ‘Ja mevrouw, iemand heeft hier een hele grote fout gemaakt. U krijgt het bedrag op uw rekening gestort.’ Ah, fijn en wanneer? ‘Het duurt ongeveer 2 tot 3 weken mevrouw’

Dat was bijzondere zaak 1. Door naar bijzondere zaak 2.
De kinderbijslag, of te wel de SVB. In oktober kregen we niks uitbetaald ondanks dat we al in augustus weer in Nederland woonden. Maar weer even de telefoon gepakt. ‘Mevrouw, bent u weer ingeschreven in een Nederlandse gemeente? Oh ja? Ok, maar voor de kinderbijslag moet u zich wel weer zelf aanmelden hoor’
Euh, ik dacht dat dat automatisch ging, dat de gemeente een seintje geeft aan alle instanties? Net zoals dat het ook helemaal automatisch ging toen we naar Bonaire vertrokken?
Mevrouw beloofde het in orde te maken.

Bijzondere zaak 3 (voor degenen die het verhaal al kennen via mijn FB-pagina, scrol maar door 🙂
De internet- en tv-aansluiting door KPN. Ruim 3 weken moesten we erop wachten. 12 september ontvingen we een sms en mail dat 20 sept tussen 2 en 4 alles geïnstalleerd zou gaan worden. Die ochtend ging de bel, een KPN monteur voor de deur. ‘Ha, u komt het internet en de televisie aansluiten!’
‘Euh nee, ik kom uw lijn testen’, zegt de man
‘En installeren toch, daar hebben we bericht van gehad?’
‘Nee, alleen testen’
Raar, want daar hadden we juist dus geen bericht van gehad.
‘Maar komt er dan nog wel iemand vanmiddag installeren’
‘Ja hoor, het kan zijn dat ik dat ook weer ben, maar dat weet ik niet want ik krijg geen overzicht van de afspraken van de dag, want met zo’n overzicht voelen we druk en gaan we ons haasten’
Na het testen vertrok de man weer. Het werd 2 uur, 3 uur, kwart voor 4.
Toen maar KPN gebeld: ‘mevrouw, we vragen klanten echt te wachten tot de afgesproken tijd voorbij is, maar ik zal toch voor u kijken’
Ik werd in de wacht gezet, naarmate het langer duurde wist ik het al.
‘Mevrouw, vervelend nieuws. De monteur komt niet. De planner heeft hem op overwerk gezet en dat kan niet’
Voor een communicatiebedrijf hebben ze nog heel wat te leren.

Verkouden

We hebben eraan moeten geloven, helaas. Het gesnotter begon ongeveer een week geleden, eerst de oudste, toen de jongste, en vervolgens ik. Alleen Man is niet aan het snotteren. ’s Avonds, als ik in bed lig, hoor ik in elke kamer een neus die telkens wordt opgehaald en gekuch. Gisteren gaf ik ze een Kleenex tissue.

‘Weet je hoe het werkt?’ vroeg ik ze. Twee hoofden schudden van nee.
‘Kijk, zo vouw je een tissue uit, en dan kun je je neus erin snuiten’

Zeven jaar zijn ze niet verkouden geweest. Vandaag had ik een tienjarig zielig hoopje kind dat voor het eerst in zijn leven keelpijn had en hoestte.
‘Wil je thuis blijven van school?’ Maar stoer kind wilde graag naar school.

Vanmiddag ging ik gelijk naar de drogist voor bestrijdingsmiddelen tegen griep/verkoudheid. Man ging een fles wijn halen.
‘Heeft u een klantenkaart?’ vroeg de verkoopster.
Ik vertelde haar dat we zeven jaar geleden naar Bonaire verhuisd waren en nu weer in Roosendaal waren komen wonen.
‘U kwam mij al bekend voor’, riep ze. Op hetzelfde moment kwam Man naar binnen lopen.
‘Jij bent toch Marit?’ zei Man, ‘en een zoon op de middelbare school?’
Verbluft keek ze hem aan. ‘Ja, dat u dat nog weet’.
‘Nee hoor’, zegt Man. ‘De man hier tegenover zei het.’

De herfst heeft in Nederland volop zijn intrede gedaan. Bij het uitlaten van de hond kraken de beukennootjes onder mijn schoenen. Het voetpad verandert langzamerhand in een tapijt van bladeren. Door de hond wordt nog steeds elk grassprietje uitvoerig geïnspecteerd.
Ik blijf het koud houden en besef dat onze kledinggarderobe hard aan aanpassing toe is. Al een paar weken heb ik mijn vest aan om de kou te weerstaan; een paar dagen geleden kwam de jongste knuffelen bij mij, waarop hij opmerkte: ‘Mama, je stinkt’.
Mijn beenharen durf ik amper eraf te halen; isolatie toch? Want elke ochtend kom ik bibberend uit de douche. De haren steken boven de lange sokken uit die ik draag onder mijn driekwart broek.
Maar om de sfeer thuis goed te houden zal er wat moeten gebeuren.

De eerste kledingstukken voor mij heb ik gekocht bij de Kringloop.
Voor de jongens heb ik online ingeslagen bij de Hema.

Van mijn schoonzus kregen we onlangs een doos terug die we bij hun hadden opgeslagen, vol baby merkkleding van de kinderen. Verbaasd nam ik de kleren stuk voor stuk door en kon niet meer begrijpen dat we ooit zoveel geld ervoor hebben betaald. Steeds meer besef ik dat ‘backtobase’ bij lange na niet verkeerd is.

De jaren op Bonaire hebben mij geleerd wat echt belangrijk is.
Maar mijn vest heb ik vandaag toch maar in de was gestopt.

 

LivianaRegula-201547081547570691