Carnaval

Nederland staat op zijn kop, of in elk geval de provincies onder de rivieren. Het carnavalsfeest is begonnen. Zien we gedurende de dag mensen in allerlei pluimages voorbij fietsen en lopen richting het centrum, in de nacht horen we ze al lallend en roepend. In de straten hangen vlaggen te wapperen en hangt de spreuk voor Roosendaal voor 2018 voor de ramen; ‘Das m’n stadje’

Naast de vlaggen is er ook nog wel wat anders te vinden in onze straat. Af en toe vind ik lege, kleine plastic zakjes met een plaatje van een hennepplantje op de voorzijde. One happy stadje, dat Roosendaal.

De grote Carnavalsoptocht was gisteren. Was op Bonaire deze met een uurtje wel bekeken, hier duurde hij ruim twee uur. Geen wagens met keiharde muziek, waardoor oordopjes bittere noodzaak waren voor de kids, geen prachtige uitgedoste mensen, geen brandende zon en hoge temperaturen, geen kraampjes met bier en eten. Wel prachtig gebouwde wagens, hoempapa muziek, bittere kou met gelukkig een zonnetje en tasjes met zelf meegenomen drinken en eten. De vrieskou had de afgelopen week trouwens gezorgd voor dichtgevroren sloten en vijvers. Gelijk na de eerste vriesnacht waarschuwden we de kinderen: ‘Passen jullie op met het ijs? Ga er nog niet op, want het moet echt eerst minimaal een week  gevroren hebben.’
Diezelfde middag kwam Oudste thuis met een natte schoen en dito broekspijp. Het ijs moest toch even geprobeerd worden.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat ik de optocht alleen vanaf de bank heb mogen aanschouwen, samen met de Jongste die door de griep werd geveld.
Weken wisten we de griepgolf te ontwijken maar net voor het weekend, begon hij ineens met een wel heel schorre stem te praten, en kwam met rode wangen thuis van school, niet van de kou maar van de koorts.
Man ging samen met de Oudste naar de optocht kijken en kwam verkleumd tot op het bot weer thuis. Oudste wilde namelijk de hele optocht van begin tot eind bekijken.

‘Das m’n stadje’ is een spreuk die wij sinds 26 augustus 2017 ook weer kunnen roepen, na 7 jaren vertoefd te hebben in tropische sferen. Het was bij terugkomst alsof we zeven jaren vooruit waren geschoten in de tijd. Dingen leken zo bekend maar toch ook weer niet. Het voelde ongemakkelijk. Winkels die er nog waren in 2010, bleken verdwenen met voor de etalages borden van ‘te huur’ of ‘te koop’.
Ik kwam mensen tegen die mij zo bekend voorkwamen maar die ik totaal niet kon plaatsen. Ik pijnigde mijn hersenen. Zwangerschapsyoga? Van een feestje?
Vervelende was dat ik dan wist dat ik ooit wel eens een praatje met ze had gemaakt, maar de namen of de gelegenheden totaal niet meer wist.
Ik betwijfel of zij het nog wel wisten, zoveel jaren later.

Als je terug verhuist naar je eerdere woonplaats, kom je daardoor ook onvermijdelijk mensen tegen die ooit je vrienden zijn geweest, maar waarvan je het contact bewust of onbewust hebt laten verwateren. Het levert wat ongemakkelijke situaties op. ‘Hey, zijn jullie terug?’ Waarbij je aan het eind van het gesprek roept ‘we mailen nog wel om af te spreken!’. Wetend dat het nooit zal gebeuren.
Het is goed om te beseffen dat, bij terugkomst naar Nederland na jarenlange afwezigheid, vrienden en familie, diegenen waarmee je wel contact bent blijven houden, niet met vlaggen en welkomstfeestjes klaar staan om je te verwelkomen. Ze zijn je niet vergeten maar ook zij moeten er weer aan wennen dat je er weer bent.
Idem met de buren uit je straat.

De meesten hebben we ondertussen wel weer gezien en gesproken of hebben ermee afgesproken. Ik denk wel dat, als het altijd heeft geklikt, dit ook zo zal zijn na terugkomst.
Ik heb een en ander gelezen over de ‘reverse culture shock’. Heel eerlijk, ik kan mij er niet in vinden. Het gaat er onder andere over dat jij je verhaal niet kwijt kunt bij je vrienden en familie over je geweldige buitenland ervaring en hoe het jou veranderd heeft. En dat het feit dat zij niet naar je willen luisteren je een deprimerend gevoel geeft.
Kom op, als je een fantastische tijd hebt gehad in het buitenland, koester die dan, maar ga dat niet overal continu aan iedereen lopen te verkondigen. Ikzelf heb die behoefte in elk geval niet. Net zoals ik er ook niet op zit te wachten bijvoorbeeld om elke keer alle foto’s en verhalen te zien en te horen over hoe geweldig de vakantie is geweest naar bijvoorbeeld camping De Eekhoorntjes. Bij wijze van.
Vergelijk het daar maar eens mee.

Carnaval en kou kan ik nog niet helemaal met elkaar rijmen. Ik zag meiden met korte rokken aan, blootbeens door de straat fietsen. Ik krijg er plaatsvervangende kou van.
Over dingen niet met elkaar kunnen rijmen:
In mijn vorig stuk schreef ik over de vele treinongelukken met mensen die voor de trein springen in Nederland. Vlak daarna kwam in het nieuws dat Nederland wereldwijd het grootste aantal zelfmoorden heeft op het spoor.
Gek genoeg stond een week later weer een bericht in de krant dat Nederland op plek 7 staat van landen waar mensen het gelukkigst zijn…
Nederland: een land van een lach en een traan.

Geluk

 

IMG_4017

Onze eerste kerst en oud en nieuw in Nederland zijn alweer achter de rug. De kerstboom heeft inmiddels al een plekje gekregen in de achtertuin. De voorgaande jaren zaten we met de kerst op het water met de boot, snorkelen en zwemmen. De nieuwjaarsduik maakten we  in het heldere, warme water op Sorobon. Die tijden zijn voorbij. Dit jaar aten we zelfgemaakte erwtensoep en gingen op familiebezoek. De warmte was binnen in plaats van buiten.
Ook in het hart, want terwijl het vuurwerk om ons heen knalde werd er in mijn oor gefluisterd: ‘wil je met mij trouwen?’
We wonnen de hoofdprijs in de Oudejaarsloterij niet maar deze prijs is onbetaalbaar.
In Nederland zijn er trouwens ongelofelijk veel loterijen om aan mee te doen. Staatsloterij, Postcodeloterij, Bankgiroloterij, Vriendenloterij, lotto, krasloten en ik zal er vast nog een aantal zijn vergeten. Allemaal beloven ze je een kans op miljoenen.
Het leven in Nederland is grijs en grauw, in elk geval wat het weer betreft. Nu we weer in een land met treinen wonen lezen we ook weer regelmatig berichten dat er iemand voor de trein is gesprongen. En ik snap wel dat het weer hier ook een rol in meespeelt. De momenten dat de zon heeft geschenen de afgelopen maanden, zijn op 1 hand te tellen. Terugkomend op een kraslot, zou het niet geweldig zijn als je met een muntje die grote grijze laag zou weg kunnen krabben en er komt een zonnetje tevoorschijn?

Met het ingaan van het nieuwe jaar ben ik ook mijn gebruik van Facebook drastisch gaan verminderen. Alle prikkels die ik binnen kreeg, foto’s, filmpjes en berichten zijn voor mij teveel. Daarnaast vind ik Facebook soms te oppervlakkig en negatief. Liever hou ik direct persoonlijk contact met vrienden en familie. Op Bonaire was het gebruik van Facebook een noodzaak omdat je alleen op die wijze erachter kwam wat er speelde op het eiland. Ook werkte het geweldig bij de verkoop van al onze spullen voor ons vertrek. Maar nu die noodzaak er niet meer is, geeft het mij meer rust en tijd om aandacht te besteden aan andere zaken.
Zoals het zoeken naar een middelbare school voor de oudste. Op Bonaire was die keuze simpel, aangezien er maar 1 school is, waarover de meningen over de kwaliteit sterk verschillen. Hier in Roosendaal zijn er meeloopmiddagen, informatiedagen, schoolmarkten. Mogelijkheden te over om te snuffelen. We blijven ons verbazen over de legio van mogelijkheden. Tweetalig VWO, geweldige naschoolse activiteiten, een technasyium enz enz.
Het is een geluk om de luxe te hebben om te kunnen kiezen, maar het maakt het er niet gemakkelijker op.

 

 

 

Trek

Steeds maar honger hebben. Nou ja, geen honger (dat hebben de kindjes in Afrika zei mijn moeder vroeger), maar trek. Lekkere trek. En dus halen we bij de boodschappen kaasjes in huis, en toastjes, en worst en hummus. Van die delicatessen die je eigenlijk alleen maar zou moeten halen bij een verjaardagsfeestje. Maar wij halen ze wekelijks, want tja… die lekkere trek. Op Bonaire had ik dat nooit, al scheelt het wellicht dat ze daar ook maar weinig lekkere dingen hadden in de supermarkt. En als ze er al waren, waren ze ook gelijk duur. Ik denk dat die lekkere trek komt omdat producten veel gemakkelijker en goedkoper verkrijgbaar zijn. En daarnaast zijn de avonden hier langer, en kouder.
Zo kan ik hier gemakkelijk in mijn eentje een Mona-toetje veroberen. In de supermarkt twee voor maar EUR1,50. Mijn hemel. Op Bonaire kreeg ik er hooguit eentje met Moederdag, zo duur als een bos bloemen is een Mona-toetje daar, 5 dollar bijna.

Maar het begint te tonen, die lekkere trek. Inmiddels zitten er een paar kilo bij. Nu scheelt het weer dat met die koude dagen in Nederland, ik vele lagen kleren over elkaar draag. Dan toont het niet zo hé, die gewichtstoename.
Hemd, t-shirt, slobbertrui, vest en dan nog eens een dikke winterjas eroverheen.
Aangekomen? Ik? Welnee, lijkt alleen maar zo met al die dikke kleren.

De pepernoten liggen ondertussen wel te verschimmelen in de kast na het vertrek van Sinterklaas, die smaken niet meer. Maar met de kerstdagen in aantocht ligt er nog meer lekkers in de winkel, zoveel keuze.

Teveel keuze had ik ook met de kerstspullen op onze zolder.
Zeven jaren waren ze op de zolder blijven staan. Ze pasten niet meer in de container destijds. Hebben we ze gemist? Welnee. In totaal waren het zes dozen met kerstspullen. Zes!! Met in totaal vijf beelden van kerstmannen, vele doosjes met kerstballen, waarvan een aantal gesneuveld, 6 kerstkransen met kerstman of sneeuwpop erop enzovoort enzovoort. Hoe verzin je het? What was I thinking toentertijd? En wat ben ik blij dat het niet mee was naar Bonaire.

Veel heb ik weggegooid en de grootste doos vulde ik tot de nok toe met kerstspullen voor de oudste om mee naar school te nemen.

Met de rest van de kerstversieringen ging ik aan de slag om de kerstboom te versieren. Bij het willen plaatsen van de piek bleek er bij die grote verzameling kerstspullen echter één ding te missen. De piek…

 

 

 

Zuiderlijke kou

Gedurende de dag schrijf ik de meest geweldige blogs. In mijn hoofd wel te verstaan, want eenmaal achter de laptop weet ik niet meer waar ik het allemaal over wil hebben.

Gisteren had ik voor het eerst sinds 15 jaar een sollicitatiegesprek. In het gesprek werd gevraagd waarom ik 15 jaar geleden had gesolliciteerd bij de thuiszorg als managementassistente. En het bracht mij in gedachten terug naar mijn emigratie toen van het hoge noorden, Delfzijl, naar Roosendaal in het zuiden. Emigratie, inderdaad.. ook al was het binnen onze vaderlandse grenzen. Want wat kreeg ik een cultuurshock. Wat nou gastvrij zuiden? De mensen die ik tegen kwam waren allemaal stug en door hun dialect, wat ook nog eens binnensmonds werd gesproken, kon ik ze amper verstaan. Man was in die tijd regelmatig op reis en de muren vlogen letterlijk op mij af.
Nadat we een hond namen en ik daarmee wandelingen maakte, ging het contact maken gemakkelijker. Gaandeweg ging ik de mensen ook beter verstaan, behalve onze buurman van destijds, maar dat kon ook te maken hebben met de vele jenevertjes die hij achterover sloeg. Ik raakte zowaar ingeburgerd en probeerde zelfs carnaval mee te vieren in Bergen op Zoom. Maar de kou, een hoedje met vitrage ervoor en het vele alcoholgebruik, als nuchtere Noordeling is het simpelweg niet aan mij besteed.

Over de kou gesproken, al een paar nachten heeft het gevroren. De kinderen vinden het ontzettend spannend. Als ze op de fiets naar school vertrekken, strekken ze hun hand uit en voelen voorzichtig aan de autoruit, om het ijs te voelen.
Na de eerste nachtvorst realiseerde ik mij dat we totaal onvoorbereid zijn op vorst. We hebben niet eens een ruitenkrabber, of ruitenontdooier. Na wat rondgezocht te hebben op internet, vond ik een alternatief. Het plaatsen van een laken op de voorruit zou helpen tegen bevriezing. De volgende ochtend keek ik gelijk of het geholpen had, om een compleet natgeregend laken te vinden. In plaats van vriezen had het alleen maar hard geregend.
Op het weer in Nederland is simpelweg geen peil te trekken.

Regelmatig krijgen we de vraag of we Bonaire missen. Op dit moment nog niet. Misschien is het omdat zowel Man als ik niet honkvast zijn. Ik voel mij geen Delfzijlster, Roosendaals, Bonairiaans, Nederlands. Als we met ons gezin zijn voelen we ons thuis. Van elke situatie moet je het beste maken. In de lange avonden gaat er bij ons hout in de allesbrander en kijken we een film. Het belangrijkste, waar je ook bent, is of je happy bent met jezelf.

Voor mij was de verhuizing van Nederland naar Bonaire een minder grote overgang dan van Delfzijl naar Roosendaal, want ik wist al dat je dingen de tijd moet geven. Maakt dat het gemakkelijker? Nee, dat niet, want op Bonaire heb ik na een paar maanden even een dag flink gehuild, was het helemaal beu en wilde terug naar Nederland. Belangrijkste is om dat gevoel toe te laten en jezelf vervolgens weer een schop onder de kont te geven om er wat van te maken. Het biedt weer nieuwe mogelijkheden. Voor de kinderen is dit nu bijvoorbeeld het uitzoeken uit welk land een auto komt. Al die onbekende kentekenplaten, uit Polen, Roemenië, Spanje, ze vinden ze allemaal fantastisch.

De hond vindt het ook allemaal prima, of zou ze toch stiekem bij de allesbrander dromen van het achter de leguanen aan zitten?

Financieën

Mijn mond doet pijn. Gisteren ben ik naar de mondhygiëniste geweest die mijn gebit grondig onder handen heeft genomen. Ze zuchtte diep tijdens de behandeling en het werd een compleet bloedblad. Mijn tanden zaten onder het bloed, ik leek wel Graaf Dracula. Ik kreeg borsteltjes mee en de waarschuwing dat als ik niet goed voor mijn tandvlees ga zorgen ik, binnen een aantal jaren, wiebelende tanden en kiezen zal krijgen. Over drie maanden moet ik weer terugkomen.

Vooraf aan het bezoek kreeg ik een offerte voor de afspraak, EUR140,=. Dat hakt er letterlijk en figuurlijk in. Nu heb ik een tandartsverzekering afgesloten, die dit gelukkig vergoedt, want anders is het bijna niet te betalen.

Mijn zorg- en tandartsverzekering lopen bij Besured, een studentenverzekering. Ik ben al jaren geen student meer maar ook als je geen student bent kun je deze verzekering afsluiten. Voor mij kwam deze als voordeligste uit de bus. Het loont in elk geval om flink te gaan googlen om een goede en goedkope zorgverzekering te vinden. Acceptatie is altijd pas na inschrijving in de gemeente, waardoor ik een paar dagen onverzekerd rondliep.

Bij ons vliegt het geld van de bankrekening.
De kinderen hebben dit niet door. Elke week komt weer de vraag: ‘Wat voor leuke dingen gaan we doen in het weekend? Zullen we naar Blijdorp? Zullen we naar Naturalis? Zullen we… enz enz’
Op Bonaire was het antwoord simpel, we hadden de keuze uit het strand, of naar het strand of anders naar het strand. Afgewisseld met een rondje toeren over het eiland. Zelfs een tropisch paradijs was niet meer bijzonder op een gegeven moment voor de kinderen. Toch genoten ze zeker elke keer van het snorkelen.
Maar terug naar Nederland.. vorig week zondag namen we ze mee naar de indoor kartbaan. Anderhalf uur verder hadden ze elk twee keer een kwartier geracet en waren we EUR 62,= lichter. In Nederland zijn genoeg leuke dingen te doen maar even ‘iets leuks’ doen is lang niet altijd goedkoop.

Elke maand maak ik een begroting van inkomsten en uitgaven en meestal na een week al moet ik hem weer aanpassen. Rekeningen blijven binnen vallen, vorige week kregen we net voor het weekend nog een rekening binnen van de Belastingsamenwerking. Of we een paar honderd euro willen betalen voor rioolheffing en afvalstoffenheffing. En zo is er tot nu toe elke maand wel iets. Een nieuwe Cv-ketel omdat het zeer dubieus was of de oude het nog wel zou volhouden in de winter of een nota van een elektricien omdat we na het plaatsen van een lamp zonder stroom zaten.

Kijkend naar onze begroting zag ik ook een aantal zaken die beslist goedkoper moeten kunnen, zoals onze inboedel/opstalverzekering. Net aangekomen in Nederland twee maanden geleden, wilden we alles simpelweg snel en goed geregeld hebben, zonder goed te kijken naar de prijzen.
Nu is het echter de hoogste tijd om alles goed onder de loep te gaan nemen.

 

De weg kwijt

Twee maanden zijn we al terug in het kikkerlandje.
Vandaag plaatste de jongste zijn handen op mijn wangen: ‘mama, je wordt bleek!’

Mijn glanzend bruin kleurtje verdwijnt, net als de krullen in mijn haar.
De zon verbleekt ook steeds meer. Sommige dagen zijn grauw en grijs waardoor het licht in huis aan moet.
De klok is dan ook nog eens afgelopen weekend een uur terug gezet.
Oudste keek gisteravond om 6 uur uit het raam en was ervan overtuigd dat het al echt laat in de avond moest zijn omdat het zo donker was.
Ik heb moeite om uit bed te komen, ik mis de energie die het zonlicht geeft.
Als de zon even schijnt denken de kinderen dat het heerlijk warm is en willen zonder jas naar buiten. Totdat de kou ze met open armen begroet.
We moeten allemaal aan het nieuwe ritme wennen.
Op Bonaire bracht Man de kinderen naar school, tussen de middag lunchten we als gezin samen en eind van de middag kwam Man thuis, zodat we soms nog met zijn allen konden zwemmen.

Dat gaat niet meer, het is weer een heel ander leven. Man gaat in alle vroegte op zijn fiets naar het station om naar zijn werk te gaan en komt pas in de avond weer thuis. Ik ben hele dagen thuis. Een paar weken geleden verstuurde ik mijn eerste sollicitatiebrief. Naïef dacht ik dat ik op zijn minst toch wel uitgenodigd zou worden, maar een afwijzing volgde. Meer dan honderd brieven hadden ze ontvangen. Welkom in de werkloze wereld van Nederland.
Vorige week ging ik naar een training in Den Haag, georganiseerd door het Ministerie van Buitenlandse zaken, speciaal voor partners van uitgezonden ambtenaren: ‘Aan het werk in Nederland’. Ik vulde de job opportunity analysis in waarbij gelijk al de negatieve punten naar voren kwamen. Niet wonend in de Randstad, maar 3 dagen in de week willen werken, geen netwerk. Slik…
De lay-out van mijn CV bleek ook nog uit het stenen tijdperk te komen. Tegenwoordig moet het fancy, opvallend zijn.

Op het treinstation van Den Haag werd ik gek van de controlepoortjes die continu piepten, de honderden mensen die doelgericht alle kanten opliepen, op hun hakjes of gekleurde schoenen, koffiebekers in hun handen. Tussen al die vele gezichten geen bekenden. Hoe anders is dat op Bonaire, waar je, waar je ook komt, altijd wel iemand ziet die je kent, op het strand, vliegveld, in de supermarkt, benzinestation. Soms zelfs meerdere keren per dag. Een klein eiland, kleine wereld.
Ik voel me nu als Gulliver die in het land van de reuzen is beland.
In de ochtend toen ik in de auto naar het treinstation van Roosendaal reed in het donker, raakte ik volledig gedesoriënteerd op een route die ik zo goed zou moeten kennen. Uit wanhoop deed ik uiteindelijk de routeplanner aan en belandde vervolgens op een weg die helemaal open was gebroken. Huilend en vloekend keerde ik de auto in het zand, hopend dat ik niks zou raken en kwam wonder boven wonder uiteindelijk op de weg naar het station.
Het kenmerkt mijn integratie in Nederland,  af en toe zal ik zeker de weg kwijt raken,  huilen en vloeken, maar uiteindelijk hopelijk mijn weg hier weer vinden.

In de trein terug naar Roosendaal riep de conducteur om: ‘Voor Mindfullness nodigen wij u uit in coupé 2’.
Een vreemde wereld, dat Nederland.

NB: graag nodig ik jullie uit om mijn Facebookpagina te liken: Backtobase.blog
Op de pagina hou ik mijn/onze (dagelijkse) belevenissen bij

 

Treinen

Buiten adem stap ik de trein in. De kinderen waren al vooruit gerend en ik hobbelend erachter aan, met een zware, zwarte trolley zwaaiend, ondertussen mensen ontwijkend. Hijgend, puffend. Ik gilde ze steeds toe ‘wacht op mij, stap niet in de trein! Niet zonder mij!’ Even zie ik ze niet meer in de mensenmassa en vrees dat ze niet geluisterd hebben. Maar wonderwel staan ze bij de trein op mij te wachten.
We staan er goed en wel in en de deuren sluiten, het fluitje gaat. De trein is overvol. Ik weet nog net een plekje te bemachtigen. Voor de jongste is er geen plek meer en die gaat op mijn schoot zitten. De oudste zit een paar plekken voor ons rustig zijn Donald Duck te lezen. De dames naast en tegenover mij zijn druk bezig op hun laptop een huis aan het ontwerpen.
Zweet druipt van mijn voorhoofd. Mijn nek, armen, alles jeukt. Het is een uitzonderlijk warme najaarsdag voor Nederlandse begrippen, door een orkaan die richting Ierland gaat. De dag daarvoor, toen we vertrokken had ik daar nog geen idee van en had mijn winterjas meegenomen.
Ik hijg nog na en mijn hart gaat tekeer, zich zwaar mishandeld voelend.

We hebben meegedaan aan de NS perron hardloopwedstrijd. Die vindt soms zomaar spontaan plaats.
Op het reisschema van de NS stond onze treinreis zo mooi uitgestippeld. We zouden precies 4 uur en 33 minuten onderweg zijn vanaf Delfzijl naar Roosendaal, met 4 keer overstappen, in Groningen, Zwolle, Rotterdam en als laatste Breda.

Drie keer ging het overstappen prima, de derde keer hadden we zelfs meer overstaptijd dan gepland, door een remstoring. Maar hierdoor liep de vierde overstap bijna helemaal mis. De oorspronkelijke negen minuten veranderde in 0 minuten. Bij het bereiken van het station riep de conducteur vrolijk ‘de trein naar Breda vertrekt over 1 minuut, als u zich haast kunt u hem nog halen’. Sissend openden de deuren zich. Het startsein voor de hardloopwedstrijd. Rennend het perron over, de trap af, onder de tunnel door, trap op en het perron weer over.

We zijn een weekend naar mijn moeder geweest in Delfzijl. Voor de eerste keer dat we weer in Nederland zijn met de trein, omdat ik het nog niet aandurf om met de auto te gaan. Je zou denken dat met de trein een relaxte reis is. Je hoeft niet op de weg te letten, alleen maar zitten. En inderdaad, het is prachtig om het Nederlandse landschap aan je voorbij te zien glijden. Maar verder had ik alleen maar stress. Stress over het overstappen (waar is het perron, hebben we genoeg tijd?), het letten op de kinderen (neeeee, niet zo dicht bij het spoor, ga wat verder naar achteren, zo ja, inderdaad, neeeee, ga verder terug), stress om…. alles eigenlijk.

Bij thuiskomst besluit ik om rijles te gaan nemen. Het is tijd om mijn angst voor de snelweg te overwinnen.