Elk begin kent een einde

Voor het laatst loop ik een rondje met onze herdershond Enya door de buurt. Een hele warme dag, zonder wind en ik heb mijn reiskleding al aan.
Ik kom langs ons oude huis. Van de klusjesman had ik begrepen dat de nieuwe bewoners binnenkort komen. Maar nu is het nog stil, de ramen zijn gesloten en het is nog onbewoond. Nog geen gillende kinderen in het zwembad. Het huis is er wel klaar voor, zie ik.
Buitenom is het opnieuw beschilderd en een hek rondom het zwembad geplaatst Alles ziekenhuis wit.
‘Mama, met het hek kun je helemaal geen aanloopje nemen voor een bommetje’, zegt mijn jongste. Ik knik. In de brievenbus doe ik een brief van ons waarmee we de nieuwe bewoners feliciteren met het huis en onze contactgegevens. De afgelopen dagen zijn er nog verschillende brieven gekomen van de Belastingdienst en ik verwacht dat ze onze adreswijziging niet snel zullen hebben verwerkt. Ik loop verder. We hebben veel plezier gehad aan het huis maar ook een aantal overstromingen door geknapte leidingen of boiler. Zelfs een dag nadat de container vertrok met al onze spullen, knapte het kraantje van de wasmachine. Ik dankte God dat alle spullen al weg waren want alles stond blank.
Voor de zoveelste keer stonden we midden in de nacht water weg te vegen. We missen het huis totaal niet. Het was eigenlijk ook te groot voor ons.
Ik loop verder. Langs het huis met het hondje dat meestal buiten het hek zit, fel blaft als wij langs lopen en dan snel onder het hek glipt om daar veilig verder te blaffen. Het blijft stil deze keer. Ik loop langs het nieuwe resort wat ze aan het bouwen zijn met de bouwvakkers die druk bezig zijn, naar elkaar roepend in het Spaans.

Zweet loopt over mijn voorhoofd en ik voel zweet van mijn rug mijn broek indruipen. De hond hijgt. Ik probeer haar te motiveren om een drol te leggen, wetend dat ze pas de volgende dag de kans krijgt, maar niks.
Ik nader ons huis. Twee maanden hebben we er gewoond, en het voelde zoveel meer als thuis dan het andere huis. Elke dag sprongen de kinderen in zee, samen met de hond. Elke avond zaten mijn man en ik op het muurtje, kijkend naar de sterren, de maan en de lichten van Curacao. Ik ga het zo missen.
Ik zie hem nu druk met de koffers sjouwen. Het is tijd om te gaan.
Op het vliegveld wordt de hond gewogen en mag ik nog met haar gaan lopen. Ze voelt de spanning en weigert om ook maar iets te doen. Braaf gaat ze terug in de bench en wordt dan opgehaald.
We zien helaas niet hoe de bench het vliegtuig ingaat. Het is dezelfde bench als waar onze labrador 7 jaar geleden met ons mee kwam naar Bonaire. Dezelfde bench, andere hond.

Als het vliegtuig opstijgt houdt onze oudste, Fabio, zijn handen voor de ogen. Hij huilt en ik sla een arm om hem heen. Hij heeft langer op Bonaire gewoond dan in Nederland. Zijn kleutertijd, kindertijd met alle herinneringen ligt op Bonaire.
Ik fluister hem in: ‘ we zijn met zijn vieren, als gezin. Waar we ook zijn, we gaan er een mooie tijd van maken’.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s