Vol verwachting

Gisteren ontvingen we de bevestiging dat vandaag de verhuisploeg zou komen met onze goederen, tussen 8 en 10 uur.

Vol verwachting hadden we de wekker vanochtend vroeg gezet om maar op tijd bij ons huis te zijn. De buren hadden we geïnformeerd over de komst van de container. We reden naar ons huis en wachtten.

En wachtten..

Ken je die mop trouwens van die container die werd gebracht?

Om 9 uur reed eindelijk een verhuiswagen voor. Drie stoere mannen vol met tatoeages stapten uit. Ik was enigszins teleurgesteld. Waar was nou onze container? Was dit het, pasten echt al onze spullen in deze verhuiswagen?

Ik begroette de mannen en vroeg of ze onze spullen bij zich hadden: ‘ Nee hoor mevrouw, deze verhuiswagen is voor al het afval. De container komt straks’.

Ze liepen het huis door van beneden naar boven, gingen naar het toilet, bewonderden de houtkachel in de woonkamer. Een kwartier ging voorbij, een half uur.
‘Wat raar dat de container er nog niet is. Normaal is die er eerder dan wij’. Een telefoontje naar kantoor.

Een oeps, foutje-momentje… De container kwam niet, de spullen stonden in een loods in Rotterdam en moesten nog worden ingeladen.

Daar gingen ze weer met de verhuiswagen, op weg naar Rotterdam.

Pas om 12 uur waren ze weer terug met de verhuiswagen. Bleek dat de spullen niet eens in een loods waren opgeslagen maar nog in de container stonden, verzegeld en al. De douane had ze niet visueel gecontroleerd.

De spullen waren snel uitgeladen uit de verhuiswagen, nadat per doos werd gecontroleerd of ze op de verschepingslijst stonden. Een paar verpakte spullen werden door de mannen uitgepakt. De dozen gaan we zelf uitpakken, beetje voor beetje.

De ochtend was weer om. Inmiddels is ons wel duidelijk dat in de ochtend je gewoonweg niks kunt doen, er is altijd wel iets wat er tussendoor komt, geregeld moet worden.

Vol verwachting waren we ook toen het pasje van het RDW kwam met de post, met de resterende helft van de ‘geheime’ code.

Dat was snel! Opgetogen gingen we naar de boekhandel waar ook een postagentschap is. Even snel de auto laten overschrijven op mijn naam.
‘We willen graag een auto overschrijven’. ‘Oh, dat kan, maar dat moet bij het postagentschap’. De verkoopster wees naar een balie een paar meter verder. We liepen er naartoe. De dame liep met ons mee, om daar achter de toonbank te gaan staan met een grote glimlach ‘Waar kan ik u mee helpen?’

Ik overhandigde mijn rijbewijs en het pasje van het RDW. Als het goed was, dan zou het pasje staan op ons adres. Ze tikte de gegevens in en gaf mij het rijbewijs terug. Triomfantelijk riep ik tegen Man: ‘Mijn rijbewijs is goed, het werkt!’
Toen zag ik een rimpel op het voorhoofd van de verkoopster: ‘Uw adres is in Delfzijl, klopt dat?’

Oh neeeeeeeeee. De moed zonk in mijn schoenen. Ik besefte dat ze mijn rijbewijs gekoppeld hadden aan het adres van mijn ouders. Het adres wat ik ruim 2 jaar geleden had opgegeven als correspondentieadres waar mijn nieuwe rijbewijs naar toe gestuurd moest worden, aangezien mijn oude gestolen was.

De verkoopster informeerde ons dat alle correspondentie, inclusief het pasje, naar dit adres gestuurd zou worden. Nee, nee, nee, dat was niet de bedoeling!
Ter plekke belde ik het RDW: ‘Mevrouw, het correspondentieadres kunt u alleen wijzigen door ons een brief te sturen met een formulier. Binnen 5 werkdagen zullen wij dit bevestigen’

Mijn humeur was tot 0 gedaald. Dankzij familie dichtbij kon ik het formulier invullen online, een brief schrijven en ondertekenen, scannen, legitimatiebewijs inscannen en opsturen. Ik heb geen idee hoe iemand dit zou moeten doen zonder computer , printer of scanner bij de hand.

Ik verwachtte pas over een aantal dagen bericht, maar wonder boven wonder kreeg ik binnen een uur een mail. Het correspondentie-adres was verwijderd!

Het overschrijven was vervolgens een piece of cake.

Het was weer een lange vermoeiende dag.
We verlangden naar een glaasje wijn en even niks.
Vol verwachting gingen we terug naar Essen om bij te komen van de dag.

Eenmaal aangekomen.. ‘Zeg, de sleutel, heb jij die toevallig, of is die blijven liggen in Roosendaal?’

Advertenties

Een gedachte over “Vol verwachting

  1. De moderne maatschappij. Alles geregeld in procedures, formulieren, registraties. Zolang je in het systeem blijft gaat het goed. Maar, oh wee, als je er uitgestapt bent en dan weer terug wilt.
    Jacques Brel heeft daar een liedje over.
    “De vogels in een kooi, de bloemen in een pot en wij zijn een nummer.”

    Gewoon volhouden!
    In the end, everything will be allright. So if it is not allright, it is not yet the end!

    Als het goed gaat zie ik Man komende maandag. Dan mag hij wel uithuilen op mijn schouder. Derde etage.

    Sterkte,
    Dirk

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s