Net als fietsen..

21314416_10213919914213904_1120066913947647547_n‘Het is net als fietsen, dat verleer je nooit.’

Degene die deze uitdrukking heeft bedacht, heeft vast en zeker nooit langer dan een week niet op de fiets gezeten. Want, je verleert het. Of in elk geval, je wordt een beetje roestig.

Vandaag kregen we onze fietsen, met dank aan Rep26 in Gouda. Twee jongensfietsen en een damesfiets.

Enthousiast sprongen de jongens direct op hun fietsen en zoeffff…weg waren ze. Op Bonaire hadden ze ook fietsen (die al snel erg verroest waren), dus het fietsen was niet nieuw voor ze.

Ondertussen keek ik argwanend naar mijn fiets. In jaren had ik niet op een fiets gezeten. Ooit een keertje nog op Bonaire op een mountainbike. Man was fanatiek geworden met zijn mountainbike en probeerde mij daarin mee te krijgen. Puffend en zwetend reed ik achter hem aan. Ik zag de afstand tussen mij en hem en de kinderen steeds groter worden. Regelmatig stopte ik omdat ik pijn aan mijn zitvlak kreeg. Ik was blij dat ik het overleefd had en de mountainbike van mij kwam de garage niet meer uit. Nog dagen had ik spierpijn en pijn aan mijn achterste. En dan heb ik het over zo’n 6 jaar geleden.

En nu stond daar weer een fiets voor mij, een stadsfiets deze keer met fietstassen achterop. Terwijl ik de fiets nog twijfelend in mij opnam, fietsten de jongens alweer zwaaiend voorbij: ‘Mama, kom meefietsen!’ Natuurlijk kon ik mij niet laten kennen.

Ik zwaaide een been over de fiets. Met mijn linkervoet steppend op de weg reed ik weg, en toen ook deze voet maar op het pedaal. Al slingerend reed ik. Het wiebelde, het trilde, elke vezel in mijn lijf was gespannen. Waarom hadden ze nou geen zijwielen voor fietsen voor volwassenen? Net op dat moment ging de jongste voor mij rijden: ‘Ik blijf maar bij je hoor mama, want het gaat niet zo goed he?’ Hij reed zo dicht voor mij dat ik moest remmen, maar geen idee hoe, dus daar ging ik weer met mijn linkervoet steppend op de weg..

Ik bracht de fiets terug en schudde mijn hoofd: ‘deze fiets wiebelt veel te veel’
Man lag dubbel van het lachen: ‘Je leek wel een oude oma’
Ik hield vol ‘De fiets wiebelt hoor, probeer jij maar’
Wat later kwam hij terug, natuurlijk zonder problemen.
Daarop heb ik toch nog maar een tweede rondje geprobeerd, en warempel, het ging al stukken beter.

Aan het autorijden op de snelweg moet ik ook nog erg wennen. Het zweet staat mij in de handen als ik achter het stuur zit. Ik word erg zenuwachtig van auto’s aan alle kanten, zeker de grote vrachtwagens. En alles gaat zo snel! Het invoegen en uitvoegen, ik vind het nog doodeng.
Ik mis de toeristenbussen en golfkarretjes die op hun gemakje rijden en regelmatig stilstaan voor een ezel of flamingo aan de kant van de weg. In Nederland staat het verkeer alleen stil in een file.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s