Verzameling

Vanochtend bij het wakker worden keek ik door de deuropening van de slaapkamer naar de overloop, en zag een drietal nog niet uitgepakte plastic opbergdozen staan.

Ik kon mij niet herinneren wat er precies ingepakt in zat en werd nieuwsgierig.

Struikelend over de op de vloer uitgespreide LEGO-vliegtuigen en Minecraft liep ik er naar toe en maakte een van de dozen open. Bij het openen van het deksel kwam een muffe lucht eruit. Een paar fotolijstjes lagen bovenop en ik draaide ze om. Het waren  honderd jaar oude etsgravures die ik ooit in een antiekwinkel had gekocht. Bruine vlekken zaten verspreid over het papier onder het glas, die er niet hadden gezeten toen we ze mee naar Bonaire verhuisden. Ze zijn geruïneerd. Al die jaren hadden ze in de ongeopende opbergdoos gezeten, veilig en droog in de garage, dacht ik. En toch bleek nu dat ook zij te lijden hadden gehad van het klimaat op Bonaire.

In een andere doos zitten schilderijen die aan de muur hebben gehangen. Verdrietig constateer ik vochtplekken erop.

Het zou mij niet moeten verbazen. Man en ik hebben al regelmatig tegen elkaar gezegd dat letterlijk alles op Bonaire kapot gaat, inclusief relaties.

Niet al het materiaal of elke relatie is Bonaire-bestendig, helaas.

De vloer van de kamer van de oudste ligt bezaaid met knuffels in allerlei soorten en maten. We hebben al veel op Bonaire achtergelaten, maar de verzameling wordt weer groter,  de knuffels weten zich te vermenigvuldigen.
Datzelfde geldt voor de Emojicons. Emojicons zijn kleine poppetjes die je gratis krijgt bij een bepaald bedrag aan boodschappen bij de Plus-Supermarkt. De jongens verzamelen ze.
‘Doeg mam, we gaan naar de Plus!’ riepen de jongens vanochtend en op de fiets vertrokken ze. Daar gaan ze buiten staan te wachten om vervolgens iedere klant die naar buiten stapt, te vragen om Emojicons.  We hadden ze wat geld meegegeven voor eten.

Na een paar uur waren ze nog niet terug en wij moesten, voor de zoveelste keer, naar de Gamma. Even reden we langs de Plus om dit tegen ze te zeggen. Maar we zagen wel kinderen, maar niet de onze.
‘Waar zijn ze, waar zijn ze?’ riep ik tegen Man. In mijn verbeelding zag ik al een man of vrouw die ze heel veel Emojicons beloofde, als ze maar mee naar diens huis gingen. Allerlei nare gedachten gingen door mijn hoofd.
Hadden wij ze wel goed voorgelicht? Wisten ze wel dat niet alle mensen te vertrouwen zijn? Lieten we ze niet teveel los, te vroeg?
We reden terug naar huis, geen kids. Ik bleef thuis en Man reed terug naar de Plus.
Daar kwamen ze net op hun fietsen aangereden, ze waren even naar een ander winkelcentrum gegaan want ‘daar waren de broodjes goedkoper’
Ik vroeg ze of wel wisten dat ze niet met een vreemde persoon mee moeten gaan.
‘Ja hoor’, zei de oudste.
Yes, dacht ik. We hebben ze het goed geleerd. ‘En waarom niet?’
‘Nou, omdat als we met die persoon mee gaan, het kan zijn dat we net iemand anders missen die uit de supermarkt stapt met heel veel Emojicons voor ons’.

 

$_84

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s