Verkouden

We hebben eraan moeten geloven, helaas. Het gesnotter begon ongeveer een week geleden, eerst de oudste, toen de jongste, en vervolgens ik. Alleen Man is niet aan het snotteren. ’s Avonds, als ik in bed lig, hoor ik in elke kamer een neus die telkens wordt opgehaald en gekuch. Gisteren gaf ik ze een Kleenex tissue.

‘Weet je hoe het werkt?’ vroeg ik ze. Twee hoofden schudden van nee.
‘Kijk, zo vouw je een tissue uit, en dan kun je je neus erin snuiten’

Zeven jaar zijn ze niet verkouden geweest. Vandaag had ik een tienjarig zielig hoopje kind dat voor het eerst in zijn leven keelpijn had en hoestte.
‘Wil je thuis blijven van school?’ Maar stoer kind wilde graag naar school.

Vanmiddag ging ik gelijk naar de drogist voor bestrijdingsmiddelen tegen griep/verkoudheid. Man ging een fles wijn halen.
‘Heeft u een klantenkaart?’ vroeg de verkoopster.
Ik vertelde haar dat we zeven jaar geleden naar Bonaire verhuisd waren en nu weer in Roosendaal waren komen wonen.
‘U kwam mij al bekend voor’, riep ze. Op hetzelfde moment kwam Man naar binnen lopen.
‘Jij bent toch Marit?’ zei Man, ‘en een zoon op de middelbare school?’
Verbluft keek ze hem aan. ‘Ja, dat u dat nog weet’.
‘Nee hoor’, zegt Man. ‘De man hier tegenover zei het.’

De herfst heeft in Nederland volop zijn intrede gedaan. Bij het uitlaten van de hond kraken de beukennootjes onder mijn schoenen. Het voetpad verandert langzamerhand in een tapijt van bladeren. Door de hond wordt nog steeds elk grassprietje uitvoerig geïnspecteerd.
Ik blijf het koud houden en besef dat onze kledinggarderobe hard aan aanpassing toe is. Al een paar weken heb ik mijn vest aan om de kou te weerstaan; een paar dagen geleden kwam de jongste knuffelen bij mij, waarop hij opmerkte: ‘Mama, je stinkt’.
Mijn beenharen durf ik amper eraf te halen; isolatie toch? Want elke ochtend kom ik bibberend uit de douche. De haren steken boven de lange sokken uit die ik draag onder mijn driekwart broek.
Maar om de sfeer thuis goed te houden zal er wat moeten gebeuren.

De eerste kledingstukken voor mij heb ik gekocht bij de Kringloop.
Voor de jongens heb ik online ingeslagen bij de Hema.

Van mijn schoonzus kregen we onlangs een doos terug die we bij hun hadden opgeslagen, vol baby merkkleding van de kinderen. Verbaasd nam ik de kleren stuk voor stuk door en kon niet meer begrijpen dat we ooit zoveel geld ervoor hebben betaald. Steeds meer besef ik dat ‘backtobase’ bij lange na niet verkeerd is.

De jaren op Bonaire hebben mij geleerd wat echt belangrijk is.
Maar mijn vest heb ik vandaag toch maar in de was gestopt.

 

LivianaRegula-201547081547570691

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s