De wittebroodsweken voorbij

Ruim een maand zijn we in Nederland. De ‘wittebroodsweken’ zoals iemand ze noemde, zijn voorbij. Man is vorige week maandag begonnen met werken. Elke dag op zijn oude fiets naar het station en van daaruit met de trein verder. Hij is al een keer natgeregend en ook heeft zijn fiets het te verduren van het dagelijkse gooi-en smijtwerk van mensen met hun fietsen. In 1 week heeft hij meer te lijden gehad dan zeven jaar in opslag bij de buren. Na een dag ratelde het wiel al. Een nieuwe, dure fiets heeft hier totaal geen zin.

De jongens springen ook elke dag vrolijk op hun fiets om naar school te gaan. Is er geen school, dan gaan ze minimaal een rondje rijden. Een poosje geleden las ik van een onderzoek van Unicef dat ‘Nederlandse kinderen de gelukkigste kinderen van de wereld zijn’. Kinderen hebben hier veel vrijheid en keuzemogelijkheden. Ze pakken hun fiets en kunnen overal naartoe. Veel is binnen loop-en fietsafstand waardoor ze zelfstandig op pad kunnen. Ook zijn er zoveel vrijtijds mogelijkheden, zo kan Oudste zijn hart ophalen bij een Theaterschool, is er Snuffelsport, waarbij ze van allerlei sporten kunnen proberen en cabaret/toneel voorstellingen.

Ik moet toegeven dat ik zelf nog huiverig ben voor die vrijheid. Ik hoef maar een ambulance te horen en ik krijg al een beeld voor ogen dat ze aangereden zijn of minimaal gevallen zijn. Op Bonaire brachten we ze altijd overal heen en haalden ze weer op. Zelf fietsen was daar erg gevaarlijk. Het autorijden vind ik hier zelf nog verschrikkelijk, in elk geval op de snelweg. Op Bonaire is de maximumsnelheid 60 km per uur en is er geen snelweg. Wel gekken die je op de meest gevaarlijke plekken inhalen.

Zelfstandig ging Oudste van 11 begin deze maand met een mapje onder zijn arm de straat in. Het was Kinderpostzegeltijd. De enige tijd waarin kinderarbeid legaal is toegestaan in Nederland en de meeste kinderen het nog leuk vinden ook. Overal in de straat zag je kinderen aanbellen bij huizen. ‘De concurrentie’ noemde Oudste het. Oneerlijke concurrentie zelfs, want ‘ ze wonen niet eens bij ons in de straat’

Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit met kinderpostzegels heb gelopen. Wel weet ik nog dat ik op een middag huizen bij langs ben gegaan met mijn spaarpot, om te collecteren voor de arme mensen in Afrika. De opbrengst bleek zo bar weinig te zijn dat ik maar een klein plantje voor mijzelf kocht, onder het mom dat ik dan in elk geval meehielp met de aarde groen te houden (bij deze nog, sorry buren, het plantje heeft het ook niet lang vol gehouden, ik bleek toen al geen groene vingers te hebben).

De weken voorafgaand aan het Werk van Man waren gevuld met klussen. Als een waar klusteam waren we dagelijks aan de slag. Ik kreeg regelmatig het gevoel dat we bezig waren met een zware operatie, als Man op het trappetje stond en mij vroeg een hamer aan te geven of een schroevendraaier. Daarnaast krikten we ook de aandelenkoers van de Gamma weer regelmatig omhoog. Het is verbazingwekkend hoe snel het geld wegvliegt.

Zijn er nog bijzondere zaken gebeurd?

Jawel, de Belastingdienst incasseerde ineens geld bij ons. Gelijk de Belastingdienst gebeld. ‘Klopt mevrouw, dat is EUR620 aan omzetbelasting en EUR50 aan rente’. Huh, omzetbelasting? Maar we hebben niet eens een bedrijf?!
Natuurlijk werd ik doorverbonden naar een andere afdeling: ‘Goh wat raar, ik zie hier ook geen connectie tussen uw man en het betreffende bedrijf’
‘Kunt u mij misschien de naam van het bedrijf vertellen?’, vroeg ik ze. Maar nee, dat kon weer niet. ‘Ik laat u terugbellen door de afdeling Invorderingen’
Een dag later: ‘Ja mevrouw, iemand heeft hier een hele grote fout gemaakt. U krijgt het bedrag op uw rekening gestort.’ Ah, fijn en wanneer? ‘Het duurt ongeveer 2 tot 3 weken mevrouw’

Dat was bijzondere zaak 1. Door naar bijzondere zaak 2.
De kinderbijslag, of te wel de SVB. In oktober kregen we niks uitbetaald ondanks dat we al in augustus weer in Nederland woonden. Maar weer even de telefoon gepakt. ‘Mevrouw, bent u weer ingeschreven in een Nederlandse gemeente? Oh ja? Ok, maar voor de kinderbijslag moet u zich wel weer zelf aanmelden hoor’
Euh, ik dacht dat dat automatisch ging, dat de gemeente een seintje geeft aan alle instanties? Net zoals dat het ook helemaal automatisch ging toen we naar Bonaire vertrokken?
Mevrouw beloofde het in orde te maken.

Bijzondere zaak 3 (voor degenen die het verhaal al kennen via mijn FB-pagina, scrol maar door 🙂
De internet- en tv-aansluiting door KPN. Ruim 3 weken moesten we erop wachten. 12 september ontvingen we een sms en mail dat 20 sept tussen 2 en 4 alles geïnstalleerd zou gaan worden. Die ochtend ging de bel, een KPN monteur voor de deur. ‘Ha, u komt het internet en de televisie aansluiten!’
‘Euh nee, ik kom uw lijn testen’, zegt de man
‘En installeren toch, daar hebben we bericht van gehad?’
‘Nee, alleen testen’
Raar, want daar hadden we juist dus geen bericht van gehad.
‘Maar komt er dan nog wel iemand vanmiddag installeren’
‘Ja hoor, het kan zijn dat ik dat ook weer ben, maar dat weet ik niet want ik krijg geen overzicht van de afspraken van de dag, want met zo’n overzicht voelen we druk en gaan we ons haasten’
Na het testen vertrok de man weer. Het werd 2 uur, 3 uur, kwart voor 4.
Toen maar KPN gebeld: ‘mevrouw, we vragen klanten echt te wachten tot de afgesproken tijd voorbij is, maar ik zal toch voor u kijken’
Ik werd in de wacht gezet, naarmate het langer duurde wist ik het al.
‘Mevrouw, vervelend nieuws. De monteur komt niet. De planner heeft hem op overwerk gezet en dat kan niet’
Voor een communicatiebedrijf hebben ze nog heel wat te leren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s