Treinen

Buiten adem stap ik de trein in. De kinderen waren al vooruit gerend en ik hobbelend erachter aan, met een zware, zwarte trolley zwaaiend, ondertussen mensen ontwijkend. Hijgend, puffend. Ik gilde ze steeds toe ‘wacht op mij, stap niet in de trein! Niet zonder mij!’ Even zie ik ze niet meer in de mensenmassa en vrees dat ze niet geluisterd hebben. Maar wonderwel staan ze bij de trein op mij te wachten.
We staan er goed en wel in en de deuren sluiten, het fluitje gaat. De trein is overvol. Ik weet nog net een plekje te bemachtigen. Voor de jongste is er geen plek meer en die gaat op mijn schoot zitten. De oudste zit een paar plekken voor ons rustig zijn Donald Duck te lezen. De dames naast en tegenover mij zijn druk bezig op hun laptop een huis aan het ontwerpen.
Zweet druipt van mijn voorhoofd. Mijn nek, armen, alles jeukt. Het is een uitzonderlijk warme najaarsdag voor Nederlandse begrippen, door een orkaan die richting Ierland gaat. De dag daarvoor, toen we vertrokken had ik daar nog geen idee van en had mijn winterjas meegenomen.
Ik hijg nog na en mijn hart gaat tekeer, zich zwaar mishandeld voelend.

We hebben meegedaan aan de NS perron hardloopwedstrijd. Die vindt soms zomaar spontaan plaats.
Op het reisschema van de NS stond onze treinreis zo mooi uitgestippeld. We zouden precies 4 uur en 33 minuten onderweg zijn vanaf Delfzijl naar Roosendaal, met 4 keer overstappen, in Groningen, Zwolle, Rotterdam en als laatste Breda.

Drie keer ging het overstappen prima, de derde keer hadden we zelfs meer overstaptijd dan gepland, door een remstoring. Maar hierdoor liep de vierde overstap bijna helemaal mis. De oorspronkelijke negen minuten veranderde in 0 minuten. Bij het bereiken van het station riep de conducteur vrolijk ‘de trein naar Breda vertrekt over 1 minuut, als u zich haast kunt u hem nog halen’. Sissend openden de deuren zich. Het startsein voor de hardloopwedstrijd. Rennend het perron over, de trap af, onder de tunnel door, trap op en het perron weer over.

We zijn een weekend naar mijn moeder geweest in Delfzijl. Voor de eerste keer dat we weer in Nederland zijn met de trein, omdat ik het nog niet aandurf om met de auto te gaan. Je zou denken dat met de trein een relaxte reis is. Je hoeft niet op de weg te letten, alleen maar zitten. En inderdaad, het is prachtig om het Nederlandse landschap aan je voorbij te zien glijden. Maar verder had ik alleen maar stress. Stress over het overstappen (waar is het perron, hebben we genoeg tijd?), het letten op de kinderen (neeeee, niet zo dicht bij het spoor, ga wat verder naar achteren, zo ja, inderdaad, neeeee, ga verder terug), stress om…. alles eigenlijk.

Bij thuiskomst besluit ik om rijles te gaan nemen. Het is tijd om mijn angst voor de snelweg te overwinnen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s