De weg kwijt

Twee maanden zijn we al terug in het kikkerlandje.
Vandaag plaatste de jongste zijn handen op mijn wangen: ‘mama, je wordt bleek!’

Mijn glanzend bruin kleurtje verdwijnt, net als de krullen in mijn haar.
De zon verbleekt ook steeds meer. Sommige dagen zijn grauw en grijs waardoor het licht in huis aan moet.
De klok is dan ook nog eens afgelopen weekend een uur terug gezet.
Oudste keek gisteravond om 6 uur uit het raam en was ervan overtuigd dat het al echt laat in de avond moest zijn omdat het zo donker was.
Ik heb moeite om uit bed te komen, ik mis de energie die het zonlicht geeft.
Als de zon even schijnt denken de kinderen dat het heerlijk warm is en willen zonder jas naar buiten. Totdat de kou ze met open armen begroet.
We moeten allemaal aan het nieuwe ritme wennen.
Op Bonaire bracht Man de kinderen naar school, tussen de middag lunchten we als gezin samen en eind van de middag kwam Man thuis, zodat we soms nog met zijn allen konden zwemmen.

Dat gaat niet meer, het is weer een heel ander leven. Man gaat in alle vroegte op zijn fiets naar het station om naar zijn werk te gaan en komt pas in de avond weer thuis. Ik ben hele dagen thuis. Een paar weken geleden verstuurde ik mijn eerste sollicitatiebrief. Naïef dacht ik dat ik op zijn minst toch wel uitgenodigd zou worden, maar een afwijzing volgde. Meer dan honderd brieven hadden ze ontvangen. Welkom in de werkloze wereld van Nederland.
Vorige week ging ik naar een training in Den Haag, georganiseerd door het Ministerie van Buitenlandse zaken, speciaal voor partners van uitgezonden ambtenaren: ‘Aan het werk in Nederland’. Ik vulde de job opportunity analysis in waarbij gelijk al de negatieve punten naar voren kwamen. Niet wonend in de Randstad, maar 3 dagen in de week willen werken, geen netwerk. Slik…
De lay-out van mijn CV bleek ook nog uit het stenen tijdperk te komen. Tegenwoordig moet het fancy, opvallend zijn.

Op het treinstation van Den Haag werd ik gek van de controlepoortjes die continu piepten, de honderden mensen die doelgericht alle kanten opliepen, op hun hakjes of gekleurde schoenen, koffiebekers in hun handen. Tussen al die vele gezichten geen bekenden. Hoe anders is dat op Bonaire, waar je, waar je ook komt, altijd wel iemand ziet die je kent, op het strand, vliegveld, in de supermarkt, benzinestation. Soms zelfs meerdere keren per dag. Een klein eiland, kleine wereld.
Ik voel me nu als Gulliver die in het land van de reuzen is beland.
In de ochtend toen ik in de auto naar het treinstation van Roosendaal reed in het donker, raakte ik volledig gedesoriënteerd op een route die ik zo goed zou moeten kennen. Uit wanhoop deed ik uiteindelijk de routeplanner aan en belandde vervolgens op een weg die helemaal open was gebroken. Huilend en vloekend keerde ik de auto in het zand, hopend dat ik niks zou raken en kwam wonder boven wonder uiteindelijk op de weg naar het station.
Het kenmerkt mijn integratie in Nederland,  af en toe zal ik zeker de weg kwijt raken,  huilen en vloeken, maar uiteindelijk hopelijk mijn weg hier weer vinden.

In de trein terug naar Roosendaal riep de conducteur om: ‘Voor Mindfullness nodigen wij u uit in coupé 2’.
Een vreemde wereld, dat Nederland.

NB: graag nodig ik jullie uit om mijn Facebookpagina te liken: Backtobase.blog
Op de pagina hou ik mijn/onze (dagelijkse) belevenissen bij

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s