Zuiderlijke kou

Gedurende de dag schrijf ik de meest geweldige blogs. In mijn hoofd wel te verstaan, want eenmaal achter de laptop weet ik niet meer waar ik het allemaal over wil hebben.

Gisteren had ik voor het eerst sinds 15 jaar een sollicitatiegesprek. In het gesprek werd gevraagd waarom ik 15 jaar geleden had gesolliciteerd bij de thuiszorg als managementassistente. En het bracht mij in gedachten terug naar mijn emigratie toen van het hoge noorden, Delfzijl, naar Roosendaal in het zuiden. Emigratie, inderdaad.. ook al was het binnen onze vaderlandse grenzen. Want wat kreeg ik een cultuurshock. Wat nou gastvrij zuiden? De mensen die ik tegen kwam waren allemaal stug en door hun dialect, wat ook nog eens binnensmonds werd gesproken, kon ik ze amper verstaan. Man was in die tijd regelmatig op reis en de muren vlogen letterlijk op mij af.
Nadat we een hond namen en ik daarmee wandelingen maakte, ging het contact maken gemakkelijker. Gaandeweg ging ik de mensen ook beter verstaan, behalve onze buurman van destijds, maar dat kon ook te maken hebben met de vele jenevertjes die hij achterover sloeg. Ik raakte zowaar ingeburgerd en probeerde zelfs carnaval mee te vieren in Bergen op Zoom. Maar de kou, een hoedje met vitrage ervoor en het vele alcoholgebruik, als nuchtere Noordeling is het simpelweg niet aan mij besteed.

Over de kou gesproken, al een paar nachten heeft het gevroren. De kinderen vinden het ontzettend spannend. Als ze op de fiets naar school vertrekken, strekken ze hun hand uit en voelen voorzichtig aan de autoruit, om het ijs te voelen.
Na de eerste nachtvorst realiseerde ik mij dat we totaal onvoorbereid zijn op vorst. We hebben niet eens een ruitenkrabber, of ruitenontdooier. Na wat rondgezocht te hebben op internet, vond ik een alternatief. Het plaatsen van een laken op de voorruit zou helpen tegen bevriezing. De volgende ochtend keek ik gelijk of het geholpen had, om een compleet natgeregend laken te vinden. In plaats van vriezen had het alleen maar hard geregend.
Op het weer in Nederland is simpelweg geen peil te trekken.

Regelmatig krijgen we de vraag of we Bonaire missen. Op dit moment nog niet. Misschien is het omdat zowel Man als ik niet honkvast zijn. Ik voel mij geen Delfzijlster, Roosendaals, Bonairiaans, Nederlands. Als we met ons gezin zijn voelen we ons thuis. Van elke situatie moet je het beste maken. In de lange avonden gaat er bij ons hout in de allesbrander en kijken we een film. Het belangrijkste, waar je ook bent, is of je happy bent met jezelf.

Voor mij was de verhuizing van Nederland naar Bonaire een minder grote overgang dan van Delfzijl naar Roosendaal, want ik wist al dat je dingen de tijd moet geven. Maakt dat het gemakkelijker? Nee, dat niet, want op Bonaire heb ik na een paar maanden even een dag flink gehuild, was het helemaal beu en wilde terug naar Nederland. Belangrijkste is om dat gevoel toe te laten en jezelf vervolgens weer een schop onder de kont te geven om er wat van te maken. Het biedt weer nieuwe mogelijkheden. Voor de kinderen is dit nu bijvoorbeeld het uitzoeken uit welk land een auto komt. Al die onbekende kentekenplaten, uit Polen, Roemenië, Spanje, ze vinden ze allemaal fantastisch.

De hond vindt het ook allemaal prima, of zou ze toch stiekem bij de allesbrander dromen van het achter de leguanen aan zitten?

Advertenties

4 gedachten over “Zuiderlijke kou

  1. Super Leuk geschreven Jeanette … lijkt me heerlijk om zo je hoofd ” leeg” te schrijven !!
    Tuurlijk is t gezin t belangrijkst!! Maar moet er toch niet aan denken dat ik ver van huis zou zijn😁.
    Ach ja …. niks gewend he.
    Maar goed …voor Ronald was t ook een cultuurshock hoor toen hij van Heerhugowaard naar t zuiden afdroop. Achterbaks Brabo’s noemde hij ons.

    Groetjes van mij 😉

    Like

  2. Hallo Jeanette, Ik lees nu al een paar weken mee en vind het ontzettend leuk om je belevenissen te volgen. Wij zijn in 2008 naar Noorwegen verhuisd vanuit Rijsbergen, maar denken toch ook erover om weer terug te gaan. Welliswaar niet meer naar Brabant maar naar Gelderland, de Achterhoek. Qua weer zal het voor ons niet zo’n schok zijn als jullie nu meemaken, hoewel de meiden de dikke pakken sneeuw wel zullen gaan missen misschien 🙂

    Liked by 1 persoon

    1. Hoi, leuk dat je meeleest! Dat zal voor jullie ook erg wennen zijn na zoveel jaar. Een nieuwe plek/provincie is eigenlijk niet eens zo verkeerd, dan heb je echt een heel nieuw begin. Ik heb nu soms het idee dat ik in een tijdmachine heb gezeten, 7 jaar vooruit ben gereisd en op dezelfde plek ben terecht gekomen, en dat voelt best raar.
      Onze jongens wachten trouwens vol smart hier op de eerste sneeuw 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s